ทำไมคำบรรยายทั่วไปจึงรู้สึกเหมือนเขียนถึงเรา
ลองแบบฝึกการรับรู้สั้น ๆ เพื่อดูว่าคำบรรยายบุคลิกแบบกว้างรู้สึกตรงตัวได้อย่างไรและเราสรุปอะไรจากความรู้สึกนั้นได้บ้าง
รู้สึกตรงได้โดยไม่ต้องใช้ข้อมูลส่วนตัว
ประโยคเดียวอาจบอกแนวโน้มทั่วไปสองอย่างพร้อมกัน เช่น อยากเป็นอิสระและเห็นคุณค่าของแรงสนับสนุนจากคนอื่น หลายคนนึกถึงสถานการณ์ที่เข้ากับทั้งสองข้อนี้ได้ คำบรรยายที่ไม่ได้ใช้ข้อมูลส่วนตัวจึงอาจดูเหมือนจงใจเขียนให้เรา ความรู้สึกนี้น่าสนใจแต่ไม่ได้พิสูจน์ด้วยตัวเองว่าผู้เขียนรู้เรื่องส่วนตัวของคุณ
ในการสาธิตที่เป็นที่รู้จักของเบอร์แทรม ฟอเรอร์เมื่อปี 1949 ผู้เข้าร่วมให้คะแนนคำบรรยายบุคลิกที่เสนอว่าเป็นผลเฉพาะคน ทั้งที่ทุกคนได้ข้อความเดียวกัน กรณีนี้กลายเป็นตัวอย่างของการยอมรับคำบรรยายว่าใช้ได้กับตนเอง แบบฝึกของเราได้รับแรงบันดาลใจจากคำถามนั้น โดยไม่ได้ทำการศึกษาที่ควบคุมตัวแปรซ้ำหรือให้สถิติวิจัยที่แต่งขึ้น
ในแบบฝึกจะทำอะไร
คุณให้คะแนนข้อความทั่วไปแล้วดูว่าข้อความถูกประกอบอย่างไร การเปรียบเทียบแบบไม่บอกที่มาแสดงสองข้อความทั่วไปในลำดับสุ่ม ไม่มีข้อความใดสร้างจากวันเกิด คำถาม หรือบันทึกของคุณ คะแนนอยู่เฉพาะในหน้าที่เปิด เว้นแต่คุณเลือกเขียนประสบการณ์ลงในสมุดบันทึกเอง และเราไม่เทียบคะแนนกับคนอื่น
คะแนนสูงไม่ได้ยืนยันว่าคุณคล้อยตามคำชี้นำง่ายผิดปกติ คะแนนต่ำก็ไม่ได้รับประกันว่าคุณไม่เอนเอียง สถานการณ์ ความคาดหวัง ถ้อยคำ และความทรงจำที่นึกขึ้นได้มีผลต่อคำตอบ ใช้ประสบการณ์นี้ตั้งคำถามที่ดีขึ้นและอย่าใช้วินิจฉัยตัวเอง
อะไรจะทำให้คำกล่าวเป็นเรื่องเฉพาะตัวจริง
ก่อนอ่าน ให้คิดว่าหลักฐานเจาะจงแบบไหนจะทำให้ประหลาดใจเมื่อผู้เขียนไม่รู้จักคุณ มองหาข้อที่มีโอกาสผิดได้แทนคำกว้างที่เข้าได้กับแทบทุกผล แล้วลองคิดว่าคนอื่นจะรู้สึกว่าข้อความเดียวกันตรงกับเขาหรือไม่
การเปรียบเทียบด้วยความเคารพช่วยให้พิจารณาได้ดีขึ้น กิจกรรมเชิงสัญลักษณ์ยังใช้ในพิธีกรรม เรื่องเล่า ชุมชน และการทบทวนนอกเหนือจากคำทำนาย ข้อความทั่วไปอาจมีความหมายโดยไม่ได้ประเมินข้อเท็จจริงของใครอย่างแม่นยำ แยกจุดประสงค์เหล่านี้เมื่อเลือกว่าต้องการหลักฐานแบบใด
วิธีทำงาน
แหล่งอ้างอิง
- ฟอเรอร์ (1949): ความเข้าใจผิดจากการยอมรับคำบรรยายว่าใช้ได้กับตัวเอง
- พจนานุกรมสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน: ปรากฏการณ์บาร์นัม
เพื่อความบันเทิงและใคร่ครวญ ไม่ใช่คำทำนายทางวิทยาศาสตร์หรือคำแนะนำวิชาชีพ